فعل — تهمت زدن
صيغه حال استمراری و اسم مصدر فعل 'defame' به معنای آسیب رساندن به اعتبار خوب کسی یا چیزی؛ تهمت زدن یا افترا زدن.
The present participle and gerund form of 'defame', meaning to damage the good reputation of someone or something; slander or libel.
«او متهم به بدنام کردن شریک تجاری سابق خود شد.»
“He was accused of defaming his former business partner.”
«بدنام کردن یک چهره عمومی میتواند عواقب قانونی داشته باشد.»
“Defaming a public figure can lead to legal consequences.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول/حقوقی. 'تهمت زدن شفاهی' به طور خاص بدنام کردن کسی از طریق کلمات گفتاری است. 'بدنام کردن' اصطلاح گستردهتری است که هم اشکال گفتاری (تهمت شفاهی) و هم نوشتاری (افترا) آسیب رساندن به اعتبار را در بر میگیرد. 'او علناً به او تهمت میزد،' در مقابل 'او با داستانهای دروغین شخصیت او را بدنام میکرد.'
Common/Legal. 'Slandering' is specifically defaming someone through spoken words. 'Defaming' is the broader term, encompassing both spoken (slander) and written (libel) forms of harming reputation. 'He was slandering her name publicly,' vs. 'He was defaming her character with false stories.'
متداول/حقوقی. 'افترا بستن کتبی' به طور خاص بدنام کردن کسی از طریق کلمات نوشته شده یا منتشر شده است. مانند 'تهمت زدن شفاهی'، این یک نوع خاص از 'بدنام کردن' است. 'روزنامه به سیاستمدار افترا میبست،' در مقابل 'مقاله شرکت را بدنام میکرد.'
Common/Legal. 'Libeling' is specifically defaming someone through written or published words. Like 'slandering', it's a specific type of 'defaming'. 'The newspaper was libeling the politician,' vs. 'The article was defaming the company.'