discriminative
صفت — تمیزدهنده
با تبعیض همراه یا نشاندهنده آن؛ تمیزدهنده.
Marked by or showing discrimination; distinguishing.
«این آزمون در تشخیص مشکلات یادگیری بسیار تمیزدهنده بود.»
“The test proved to be highly discriminative in identifying learning difficulties.”
«برای تحلیل تفاوتهای ظریف، رویکردی تمیزدهنده لازم است.»
“A discriminative approach is needed to analyze the subtle differences.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. برای اشاره به توانایی تشخیص تفاوت بین چیزها قابل جایگزینی است. 'Discriminative' اغلب حس قویتری از تمایز دقیق را منتقل میکند.
Common. Can be used interchangeably when referring to the ability to tell things apart. 'Discriminative' often carries a stronger sense of fine-grained differentiation.
متداول. به توانایی انتخاب یا ترجیح دادن چیزهای خاص بر دیگران اشاره دارد. اگرچه به تمایز مربوط است، 'selective' بر انتخاب بر اساس معیارها تأکید دارد، در حالی که 'discriminative' بر عمل تشخیص تمرکز میکند.
Common. Refers to the ability to choose or prefer certain things over others. While related to distinguishing, 'selective' emphasizes choice based on criteria, whereas 'discriminative' focuses on the act of discerning.