disgracing
فعل — آبروی کسی را بردن
باعث شدن کسی یا چیزی شهرت یا احترام خود را از دست بدهد بهصورت عمومی
To cause someone or something to lose honor or respect publicly
«او با کارهایش آبروی خانواده را میبرد.»
“He is disgracing his family by his actions.”
«آبروی تیم را با رفتار بد از بین بردن غیرقابل قبول است.»
“Disgracing the team with poor behavior is unacceptable.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج/غیررسمی. وقتی بخواهیم روی ایجاد شرمندگی تأکید کنیم میتواند جایگزین شود؛ در مورد شرمند کردن آنلاین مناسب است اما 'disgrace a family' رسمیتر است.
Common/informal. Can replace 'disgrace' when focusing on causing shame, usually in emotional or social contexts; 'shaming someone online' works but 'disgracing a family' is more formal.
رسمی/رایج. معنای مشابه اما بیشتر روی تحقیر تأکید دارد؛ در بسیاری از موارد قابل جایگزینی است اما 'disgrace' معمولاً به از دست دادن شهرت اشاره دارد.
Formal/common. Similar meaning but emphasizes causing humiliation; interchangeable in many contexts but 'disgrace' implies loss of wider reputation.