dissonance
dis·son·ance/ˈdɪsənəns/
dis-not, opposite ofsonancesound
noun (اسم)formal
اسم — ناسازگاری صوتی
ناسازگاری صوتیناهماهنگی
ترکیب نامطبوع یا ناهماهنگ صداها؛ نبود هماهنگی.
A harsh or unpleasant combination of sounds; lack of harmony.
«بین سازها ناسازگاری صوتی وجود داشت.»
“There was dissonance between the instruments.”
«ناهماهنگی موسیقی بعضی شنوندگان را ناراحت کرد.»
“The dissonance in the music made some listeners uncomfortable.”
تفاوت با واژههای مشابه
cacophony— صدای گوشخراش
رسمی. به صداهای ناخوشایند یا ناهماهنگ اشاره دارد؛ اغلب قویتر از dissonance است.
Formal. Refers to harsh or discordant sounds; often stronger than dissonance.