dissociative
صفت — گسستآور
مربوط به گسستگی یا عامل گسستگی؛ مشخص شده با جدایی فرآیندهای ذهنی که معمولاً یکپارچه هستند.
Relating to or causing dissociation; characterized by the separation of mental processes that are normally integrated.
«او مبتلا به اختلال گسستگی تشخیص داده شد.»
“He was diagnosed with a dissociative disorder.”
«آن تجربه در او احساس گسستگی از بدنش ایجاد کرد.»
“The experience left her with a dissociative feeling from her body.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. به معنای تجزیه شدن به بخشهای جداگانه و اغلب نامرتبط است. 'خاطرات تکه تکه شده' درست است، 'هویت گسستهای' درست است.
Common. Implies a breaking down into separate, often disjointed, parts. 'Fragmented memories' works, 'dissociative identity' works.
رایج. به عمل یا فرآیند جدا کردن یا قطع ارتباط چیزی اشاره دارد. 'جدا شدن از واقعیت' درست است، 'علائم گسستی' درست است.
Common. Refers to the act or process of separating or disconnecting something. 'Detaching from reality' works, 'dissociative symptoms' works.