endured
فعل — تحمل کرد
چیزی دشوار، ناخوشایند یا دردناک را با صبر و تحمل رنج کشیده و تاب آورده.
Suffered something difficult, unpleasant, or painful patiently.
«او سالها سختی را با عزمی تزلزلناپذیر تحمل کرد.»
“She endured years of hardship with unwavering determination.”
«خرابههای باستانی قرنهاست که پایدار ماندهاند.»
“The ancient ruins have endured for centuries.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. به معنای اجازه دادن به چیزی برای وجود داشتن یا اتفاق افتادن بدون دخالت است، اغلب با حس پذیرش اکراه آمیز. 'او از شکایات مداومش تحمل کرد' درست است، اما 'او درد زخم را تحمل کرد' کمتر رایج است تا 'تاب آورد'.
Everyday. Implies allowing something to exist or happen without interference, often with a sense of reluctant acceptance. 'He tolerated her constant complaints.' works, but 'He tolerated the pain of the wound' is less common than 'endured'.
رسمی/ادبی. به معنای مقاومت در برابر یک نیرو یا حمله بدون تسلیم شدن است. 'ساختمان قدیمی در برابر طوفان مقاومت کرد' درست است، اما 'او سال ها فقر را مقاومت کرد' کمتر رایج است تا 'تاب آورد'.
Formal/Literary. Implies resistance to a force or assault without giving way. 'The old building withstood the storm.' works, but 'She withstood years of poverty' is less common than 'endured'.