اسم — آواره
شخصی که از مکانی ناامن بهویژه در جنگ یا بلایای طبیعی جابهجا شده است.
A person who has been moved or removed from a dangerous place, especially during war or disaster.
«آوارهها به پناهگاههای امن منتقل شدند.»
“The evacuees were relocated to safe shelters.”
«در طول سیل هزاران نفر آواره شدند.»
“During the flood, thousands became evacuees.”
تفاوت با واژههای مشابه
شایع. معنای مشابه ولی 'پناهنده' معمولاً فرار از آزار است، اما آواره شامل هرگونه جابهجایی اجباری برای ایمنی است.
Common. Similar meaning but 'refugee' often implies fleeing persecution, evacuee is broader including any forced movement for safety.
صفت — آوارهای
مربوط به یا ویژگیهای آوارهها.
Relating to or characteristic of evacuees.
«کمپهای آوارهها شلوغ بود.»
“The evacuee camps were crowded.”
«خانوادههای آواره کمک دریافت کردند.»
“Evacuee families received aid.”