eventuate
e·ven·tu·ate/ɪˈvɛntʃueɪt/
verb (فعل)formalpast (گذشته): eventuatedpast participle (مفعولی): eventuated-ing (حال): eventuating3rd (سوم): eventuates
فعل — رخ دادن
رخ دادناتفاق افتادن
رخ دادن یا اتفاق افتادن به عنوان نتیجه؛ در نهایت حاصل شدن.
To happen or occur as a result; to come about ultimately.
«مذاکرات به توافق انجامید.»
“The negotiations eventuated in an agreement.”
«کار سخت به موفقیت منجر شد.»
“Hard work eventuated in success.”
تفاوت با واژههای مشابه
result— نتیجه دادن
متداول. به طور کلی به معنی نتیجه دادن است؛ اغلب با eventuate قابل تعویض است.
Common. Generally means to be the result of something; often interchangeable with eventuate.