excavated
فعل — حفاری کردن
حفاری کردن و خاک را بهطور دقیق از یک محل خارج کردن، مخصوصاً در باستانشناسی.
To dig out and remove earth carefully from an area, especially in an archaeological context.
«آنها خرابههای باستانی را با دقت حفاری کردند.»
“They excavated the ancient ruins carefully.”
«کارگران ساختوساز محل را برای ساختمان جدید حفر کردند.»
“Construction workers excavated the site for the new building.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. اصطلاح عمومی برای حفر زمین است؛ در موقعیتهای غیررسمی میتواند جایگزین excavate شود اما دقت و رسمیت excavate را ندارد.
Everyday. General term for making a hole by moving soil; can replace 'excavate' in casual contexts but lacks the precision and formality of 'excavate'.
رسمی/ادبی. تأکید بر آشکار کردن چیزهای مخفی دارد، غالباً در مبحث باستانشناسی یا تحقیق؛ هنگام اشاره صرف به حفر زمین جایگزین نمیشود.
Formal/literary. Emphasizes revealing something hidden, often used in archaeological or investigative contexts; not interchangeable when referring just to digging.