verb (فعل)commonpast (گذشته): glistenedpast participle (مفعولی): glistened-ing (حال): glistening3rd (سوم): glistens
فعل — درخشش
درخششتابیدن نور
سطحی که به آرامی یا با درخششی ملایم نور را بازتاب میدهد.
(of a surface) to shine by reflecting light faintly or with a sparkling effect.
«شبنم صبحگاهی روی چمن میدرخشد.»
“The morning dew glistens on the grass.”
«چشمانش با اشک میدرخشیدند.»
“Her eyes glistened with tears.”
تفاوت با واژههای مشابه
shines— میدرخشد
رایج. وقتی فقط به درخشش اشاره میکند جایگزین glistens میشود ولی glistens نور ملایمتر و پر جرقه را میرساند.
Common. Can replace 'glistens' when emphasis is on shining generally, but 'glistens' implies a softer, sparkling light.