imprisons
im·pris·ons/ɪmˈprɪzənz/
im-in, intoprisonplace of confinement-sthird person singular
verb (فعل)commonpast (گذشته): imprisonedpast participle (مفعولی): imprisoned-ing (حال): imprisoning3rd (سوم): imprisons
فعل — زندانی کردن
زندانی کردنحبس کردن
کسی را در زندان قرار دادن یا به طور قانونی محبوس کردن.
Puts someone in prison or confines them legally.
«قاضی مجرمان را برای جرایم جدی زندانی میکند.»
“The judge imprisons criminals for serious crimes.”
«او به مدت پنج سال زندانی شد.»
“He was imprisoned for five years.”
تفاوت با واژههای مشابه
jail— زندانی کردن
رایج. به معنی بازداشت کردن کسی در زندان است؛ در بسیاری از زمینهها قابل تعویض است.
Common. To put someone in jail; interchangeable in many contexts.