incapacitation
اسم — ازکارافتادگی
حالت ناتوانی در انجام کاری؛ عمل ناتوان کردن فرد یا چیزی از عملکرد عادی.
The state of being unable to do something; the act of making someone or something unable to function normally.
«آسیب دیدگی منجر به ازکارافتادگی موقت او شد.»
“The injury led to his temporary incapacitation.”
«مأموریت ازکارافتادگی دفاعیات دشمن بود.»
“Incapacitation of the enemy's defenses was the mission.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در حالی که «incapacitation» به وضعیت ناتوانی اشاره دارد، «disability» اغلب به ناتوانی دائمی یا بلندمدت اشاره میکند. پای شکسته باعث ناتوانسازی موقت میشود، اما فلج شدن ناتوانی است.
Common. While 'incapacitation' refers to the state of being unable, 'disability' often refers to a permanent or long-term impairment. A broken leg causes temporary incapacitation, but paraplegia is a disability.