infarction
اسم — سکته
انسداد جریان خون به یک اندام یا ناحیهای از بافت، معمولاً توسط لخته خون یا آمبولی، که باعث مرگ موضعی بافت میشود.
The obstruction of the blood supply to an organ or region of tissue, typically by a thrombus or embolus, causing local death of the tissue.
«انفارکتوس میوکارد، که معمولاً به عنوان حمله قلبی شناخته میشود، یک وضعیت جدی است.»
“Myocardial infarction, commonly known as a heart attack, is a serious condition.”
«تشخیص زودهنگام سکته مغزی برای درمان حیاتی است.»
“Early diagnosis of cerebral infarction is crucial for treatment.”
تفاوت با واژههای مشابه
فنی/پزشکی. بسته شدن یا مسدود شدن یک رگ خونی یا اندام توخالی. 'Occlusion' اصطلاحی گستردهتر برای هر نوع انسداد است، در حالی که 'infarction' به طور خاص به مرگ بافت ناشی از انسداد اشاره دارد. 'انسداد عروقی' رایج است.
Technical/medical. The blockage or closing of a blood vessel or hollow organ. 'Occlusion' is a broader term for any blockage, while 'infarction' specifically refers to the tissue death caused by the blockage. 'Vessel occlusion' is common.
فنی/پزشکی. نرسیدن خون کافی به یک عضو یا قسمتی از بدن، به خصوص عضلات قلب. 'Ischemia' به کمبود جریان خون اشاره دارد که در صورت طولانی شدن میتواند منجر به 'infarction' شود. 'ایسکمی قلبی' رایج است.
Technical/medical. An inadequate blood supply to an organ or part of the body, especially the heart muscles. 'Ischemia' refers to the lack of blood flow, which can lead to 'infarction' if prolonged. 'Cardiac ischemia' is common.