صفت — پرسشی
دارای شکل یا کارکرد یک سؤال.
Having the form or function of a question.
«یک جمله پرسشی معمولاً با علامت سؤال تمام میشود.»
“An interrogative sentence usually ends with a question mark.”
«او با لحنی پرسشی صحبت کرد.»
“He spoke in an interrogative tone.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. بیانگر یا اشارهکننده به سؤال. میتواند جایگزین interrogative شود وقتی لحن یا نگاهی را توصیف میکند.
Common. Expressing or implying a question. Can replace 'interrogative' when describing a tone or a look. 'She had a questioning look on her face.'
متداول. مشتاق دانش یا اطلاعات؛ کنجکاو. دلالت بر تمایل به پرسیدن سؤال دارد. اگرچه مرتبط است، اما یک کیفیت شخصی را توصیف میکند نه یک عملکرد گرامری. در بافتهای گرامری مستقیماً قابل جایگزینی نیست.
Common. Eager for knowledge or information; curious. Implies a desire to ask questions. While related, it describes a personal quality rather than a grammatical function. Not directly interchangeable in grammatical contexts.
متضادها
اسم — ضمیر پرسشی
کلمه یا شکلی که در سؤالات استفاده میشود، مانند 'چه کسی'، 'چه چیزی' یا 'کدام'.
A word or form used in questions, such as 'who', 'what', or 'which'.
«'چگونه' یک قید پرسشی است.»
“'How' is an interrogative adverb.”
«معلم کاربرد واژههای پرسشی در انگلیسی را توضیح داد.»
“The teacher explained the use of interrogatives in English.”