legitimate
صفت — قانونی
مجاز و قانونی؛ چیزی که طبق قانون یا قواعد پذیرفته شده باشد.
Allowed by law or accepted rules; lawful or valid.
«او حق قانونی برای ارث بردن آن ملک دارد.»
“She has a legitimate right to inherit the property.”
«شکایت آنها بر اساس نگرانیهای موجه بود.»
“Their complaint was based on legitimate concerns.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. زمانی که به چیزی که قانون اجازه میدهد اشاره دارد، جایگزین هم میشوند.
Formal. Interchangeable with 'legitimate' when referring to what the law permits — 'legal business' and 'legitimate business' both work.
رسمی. بیشتر در اسناد قانونی به کار میرود و رسمیتر است.
Formal. Similar to 'legitimate' but often used in legal documents — 'lawful owner' is more official than 'legitimate owner'.
رایج و رسمی. بر صحت و پذیرش تاکید دارد، مثلاً در مدارک یا دلایل.
Common and formal. Emphasizes correctness or acceptance, especially of agreements or documents — 'valid passport' and 'legitimate reason' overlap.
متضادها
صفت — معتبر
مطابق با معیارها یا قوانین پذیرفته شده؛ واقعی و درست.
Conforming to recognized standards or rules; genuine and proper.
«او مدرک معتبر هویتش را ارائه کرد.»
“He provided legitimate proof of his identity.”
«هنرمند فقط نقاشیهای واقعی میفروشد.»
“The artist sells only legitimate paintings.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. وقتی به چیزی واقعی اشاره دارد، میتوان آن را جایگزین legitmate کرد.
Common. Often interchangeable when referring to something genuine rather than fake — 'authentic document' and 'legitimate document'.
غیررسمی و متداول. بر صداقت یا حقیقت تاکید دارد.
Informal and common. Focuses on sincerity or truthfulness — 'genuine emotion' can sometimes replace 'legitimate concern'.