adjective (صفت)archaiccomparative (تفضیلی): lowersuperlative (عالی): lowest
صفت — بلندتر
بلندترپرصداتر
صفت تفضیلی loud؛ دارای حجم یا سطح صدای بالاتر.
Comparative form of loud; having a higher volume or noise level.
«موسیقی در مهمانی بلندتر شد.»
“The music became lowder during the party.”
«برای شنیده شدن وسط سروصدا، بلندتر صحبت کرد.»
“He spoke lowder to be heard over the noise.”
تفاوت با واژههای مشابه
louder— بلندتر
صورت تفضیلی استاندارد و رایجتر از lowder.
Standard comparative form more commonly used than lowder.