perfective
per·fec·tive/pərˈfɛktɪv/
perfectmake flawless / complete-ivetending to / performing
adjective (صفت)technicalcomparative (تفضیلی): more perfectivesuperlative (عالی): most perfective
صفت — تام
تامکاملوجه التمامی
صفت فعلی که عملی را به صورت کامل شده یا به صورت یک کل، بدون اشاره به مدت زمان آن، بیان میکند.
Denoting an aspect of verbs that expresses an action as completed or as a whole, without reference to its duration.
«وجه التمامی در افعال به عملی کامل شده اشاره دارد.»
“The perfective aspect in verbs indicates a completed action.”
«افعال روسی اغلب اشکال تمایز یافته تام و ناقص دارند.»
“Russian verbs often have distinct perfective and imperfective forms.”