perfectest
صفت — کاملترین
(کهن/غیرمعیار) شکل عالی صفت 'perfect'، به معنای کاملترین. از نظر گرامری در انگلیسی مدرن زائد است، زیرا 'perfect' یک صفت مطلق است.
(Archaic/Nonstandard) Superlative form of 'perfect', meaning most perfect. Grammatically redundant in modern English, as 'perfect' is an absolute adjective.
«در چشمان او، او بینقصترین موجود بود، بدون عیب.»
“In his eyes, she was the perfectest being, without flaw.”
«شاعر کاملترین زیبایی را که تا به حال دیده بود، توصیف کرد.»
“The poet described the perfectest beauty he had ever witnessed.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. کمال مطلق را بدون هیچ عیبی بیان میکند و در زمینههایی که 'perfectest' ممکن بود در گذشته استفاده شود، مناسب است. 'اجرای بیعیب و نقص' متداول است.
Common. Expresses absolute perfection without any defects, suitable in contexts where 'perfectest' might have been used in the past. 'A flawless performance' is common.