verb (فعل)commonpast (گذشته): pouncedpast participle (مفعولی): pounced-ing (حال): pouncing3rd (سوم): pounces
فعل — پرید
پریدهجوم بردچنگ زدن
ناگهان به سمت چیزی یا کسی پریدن، به خصوص برای گرفتن یا تصاحب کردن.
Suddenly leapt or sprung on something or someone, especially to catch or seize.
«گربه بلافاصله روی موش پرید.»
“The cat pounced on the mouse immediately.”
«او فوراً از فرصت برای توضیح استفاده کرد.»
“He pounced on the opportunity to explain.”