punctuated
punc·tu·at·ed/ˈpʌŋktʃueɪtɪd/
punctuateto insert punctuation-edpast tense / past participle
verb (فعل)commonpast (گذشته): punctuatedpast participle (مفعولی): punctuated-ing (حال): punctuating3rd (سوم): punctuates
فعل — نشانهگذاری
نشانهگذاریقطع کردن
گذشته فعل punctuate: نشانهگذاری در متن؛ قطع کردن یا رخ دادن به فواصل معین.
Past tense of 'punctuate': to insert punctuation marks into text; to interrupt or occur at intervals.
«سخنرانی با تشویق قطع میشد.»
“The speech was punctuated by applause.”
«او متن را با دقت نشانهگذاری کرد.»
“He punctuated the text carefully.”
تفاوت با واژههای مشابه
interrupted— قطع شده
اصطلاح کلی برای چیزی که با فواصل قطع شده؛ خاص نشانهگذاری نیست.
General term for something being broken up by intervals; not specific to punctuation.