punish
pun·ish/ˈpʌnɪʃ/
verb (فعل)commonpast (گذشته): punishedpast participle (مفعولی): punished-ing (حال): punishing3rd (سوم): punishes
فعل — تنبیه کردن
تنبیه کردنمجازات کردن
وارد کردن مجازات یا تنبیه به کسی به خاطر جرم، اشتباه یا رفتار نادرست.
To cause someone to suffer a penalty for a crime, mistake, or bad behavior.
«معلم به خاطر تقلب به دانشآموز تنبیه کرد.»
“The teacher punished the student for cheating.”
«او به خاطر شکستن قوانین مجازات شد.»
“He was punished for breaking the rules.”
تفاوت با واژههای مشابه
penalize— مجازات کردن
رسمی. عمدتاً در زمینههای حقوقی استفاده میشود و در زبان روزمره کمتر کاربرد دارد.
Formal. Used mainly in legal or official contexts. Interchangeable with punish in legal senses but less common in everyday speech.
discipline— تربیت کردن، انضباط دادن
رایج. بیشتر روی اصلاح و آموزش تمرکز دارد و معنای نرمتری نسبت به punish دارد.
Common. Focuses more on correction and teaching than on punishment. Sometimes used interchangeably but with a softer meaning.