verb (فعل)formalpast (گذشته): rebuttedpast participle (مفعولی): rebutted-ing (حال): rebutting3rd (سوم): rebutts
فعل — رد کردن
رد کردنتبرئه کردندادن پاسخ منفی
دلیل یا حجتی آورد تا گفتار یا اتهامی را رد کند.
Expressed arguments or evidence to contradict or oppose a statement or charge.
«او با شواهد واضح اتهامات را رد کرد.»
“He rebutted the accusations with clear evidence.”
«وکیل بهطور مؤثر ادعای شاهد را رد کرد.»
“The lawyer rebutted the witness's statement effectively.”
تفاوت با واژههای مشابه
refute— رد کردن
رسمی. بیشتر در موقعیتهای قانونی یا علمی جایگزین rebut میشود، مثلاً «refute an argument». در محاوره کمتر استفاده میشود.
Formal. Can replace 'rebut' mainly in legal or academic contexts, e.g. 'refute an argument'. Less common in casual speech.
deny— انکار کردن
معمولی. وقتی فقط انکار میشود جایگزین rebut میشود اما rebut معمولا همراه با ارائه مدرک است.
Common. Can replace 'rebut' when simply rejecting a claim, but 'rebut' implies giving counter-evidence.