accept
فعل — پذیرفتن (1)
بهطور داوطلبانه چیزی را دریافت کردن یا پذیرفتن.
To willingly receive or agree to something offered.
«او پیشنهاد شغل را پذیرفت.»
“She accepted the job offer.”
«من عذرخواهی تو را میپذیرم.»
“I accept your apology.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. وقتی فقط دریافت مدنظر است جایگزین میشود، اما accept بر موافقت یا پذیرش تأکید دارد؛ مانند accept advice اما نه receive advice.
Common. Can replace 'accept' when simply getting something, but 'accept' emphasizes agreement or approval, e.g. 'accept advice' but not 'receive advice'.
رایج. وقتی ایده یا پیشنهاد پذیرفته میشود قابل جایگزینی است، مثلاً accept terms ≈ agree to terms ولی برای اجسام فیزیکی کاربرد ندارد.
Common. Interchangeable when accepting ideas or proposals, e.g. 'accept terms' ≈ 'agree to terms', but not for physical objects.
فعل — پذیرفتن (2)
باور کردن صحت یا درستی چیزی بدون نیاز به مدرک.
To believe something is true or valid without needing proof.
«میپذیرم که اشتباه کردهام.»
“I accept that I made a mistake.”
«آنها حقایق را بهعنوان درست پذیرفتند.»
“They accepted the facts as true.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. بیشتر وقتی باور یا اعتماد بحث است جایگزین accept میشود؛ مانند accept a story ≈ believe a story.
Common. Replaces 'accept' mostly in contexts of belief or trust, e.g. 'accept a story' ≈ 'believe a story'.
رسمی. برای تصدیق واقعیات کاربرد دارد؛ در زمینه باور معمولی جایگزین نیست.
Formal. Often used to show recognition of facts; not interchangeable in casual belief contexts.