seclusion
اسم — انزوا
وضعیتی که در آن فرد از دیگران دور و تنها است، به دورافتادگی از اجتماع گفته میشود.
The state of being private and away from others; isolation from society.
«او برای تمرکز روی نوشتن به کنارهگیری روی آورد.»
“He chose seclusion to focus on his writing.”
«صومعه خلوت آرامی برای نیایش فراهم میکرد.»
“The monastery offered a peaceful seclusion for prayer.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج است. وقتی جداسازی فیزیکی یا اجتماعی مدنظر است میتواند جایگزین شود — مثلاً 'living in isolation' مناسب است، اما همه حسهای تنهایی را ندارد.
Common. Can replace 'seclusion' when emphasizing physical or social separation — 'living in isolation' works well, but not all connotations of loneliness apply.
رایج است. در مفهوم دور بودن از دیگران مشترک است، اما 'خصوصیت' بیشتر بر کنترل فضای شخصی یا اطلاعات تأکید دارد تا جداسازی جسمانی.
Common. Overlaps with 'seclusion' regarding being away from others, but 'privacy' emphasizes control over personal information or space more than physical separation.