stutter
فعل — لکنت داشتن
با مکثهای غیرارادی و تکرار همخوانها یا هجاهای اول صحبت کردن.
To speak with involuntary pauses and repetitions of initial consonants or syllables.
«او وقتی مضطرب است، لکنت پیدا میکند.»
“He tends to stutter when he's nervous.”
«کودک چند کلمه را با لکنت بیان کرد.»
“The child stuttered a few words.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. در اکثر بافتها تا حد زیادی با stutter قابل جایگزینی است و به همان اختلال گفتاری اشاره دارد. «او پاسخ خود را با لکنت گفت» کاربرد دارد. برخی استدلال میکنند stammer به تعلل بیشتر اشاره دارد و stutter به تکرار بیشتر.
Everyday. Largely interchangeable with 'stutter' in most contexts, referring to the same speech impediment. 'He stammered his reply' works. Some argue 'stammer' implies more hesitation, 'stutter' more repetition.
اسم — لکنت
تمایل به لکنت داشتن.
A tendency to stutter.
«لکنت او تحت فشار بیشتر شد.»
“His stutter became more pronounced under pressure.”
«او لکنت دوران کودکی خود را با درمان برطرف کرد.»
“She overcame her childhood stutter with therapy.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. به عنوان اسم برای اختلال گفتاری با stutter قابل جایگزینی است. «او لکنت بدی دارد» به همان خوبی «لکنت بد» کاربرد دارد.
Everyday. Interchangeable with 'stutter' as a noun for the speech impediment. 'He has a bad stammer' works as well as 'a bad stutter'.