فعل — لکنت داشت
(زمان گذشته فعل 'stutter') با تکرارهای غیرارادی صداها یا کلمات، یا با گفتار مردد و بریده بریده صحبت کرد.
(past tense of 'stutter') Spoke with involuntary repetitions of sounds or words, or with hesitant, broken speech.
«وقتی درباره حادثه از او پرسیدند، با لکنت صحبت کرد.»
“He stuttered nervously when asked about the incident.”
«گفتارش هنگام رسیدن به کلمه دشوار، لکنت پیدا کرد.»
“Her speech stuttered at the difficult word.”
تفاوت با واژههای مشابه
روزمره. در معنی بسیار نزدیک و اغلب قابل جایگزینی، اما 'stammer' میتواند به تردید کلیتر یا دشواری در یافتن کلمات اشاره کند، نه فقط تکرارها. 'او با تپق زدن عذری آورد' برای هر دو درست است، اما 'stutter' بیشتر بر جنبه تکرار تاکید دارد.
Everyday. Very close in meaning and often interchangeable, but 'stammer' can imply more general hesitation or difficulty in finding words, not just repetitions. 'He stammered an excuse' works for both, but 'stutter' emphasizes the repetition aspect more.
روزمره. به معنای از دست دادن اعتماد به نفس یا شتاب است که منجر به تردید در گفتار یا عمل میشود. 'صدایش متردد شد' درست است، اما 'او کلماتش را متردد کرد' اصطلاح نیست؛ 'falter' بیشتر در مورد روند صحبت کردن است، نه الگوی گفتار.
Everyday. Implies a loss of confidence or momentum, leading to hesitation in speech or action. 'His voice faltered' works, but 'He faltered his words' is not idiomatic; 'falter' is more about the process of speaking, not the speech pattern itself.
اسم — لکنتدار
(زمان گذشته فعل 'stutter' که به عنوان صفت استفاده شده) توصیف کننده گفتاری که شامل تکرارهای غیرارادی یا تردیدهاست.
(past tense of 'stutter' used as an adjective) Describing speech that contains involuntary repetitions or hesitations.
«پاسخ لکنتدار او او را غمگین کرد.»
“His stuttered reply made her sad.”
«ماشین قدیمی صدایی بریدهبریده تولید کرد.»
“The old machine made a stuttered sound.”