vainglorious
صفت — خودبین
بیش از حد به خود یا دستاوردهای خود افتخار کردن؛ خودستا.
Excessively proud of oneself or one's achievements; boastful.
«سخنرانی خودستایانه او به سرعت مخاطبان را از خود راند.»
“His vainglorious speech quickly alienated the audience.”
«ورزشکار خودبین دائماً پیروزیهای گذشتهاش را به همه یادآوری میکرد.»
“The vainglorious athlete constantly reminded everyone of his past victories.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. کسی را توصیف میکند که با غرور و رضایت بیش از حد درباره دستاوردهای خود صحبت میکند. 'Vainglorious' کلمهای قویتر و رسمیتر است که اغلب به غرور توخالی یا بیاساس اشاره دارد. 'او درباره ماشین جدیدش لاف میزد' روزمره است، 'پادشاه متکبر پیوسته تقاضای تمجید میکرد' شدیدتر و رسمیتر است.
Common. Describes someone who talks with excessive pride and self-satisfaction about their achievements. 'Vainglorious' is a stronger, more formal word, often implying an empty or unjustified pride. 'He was boastful about his new car' is everyday, 'The vainglorious king demanded constant praise' is more intense and formal.
رایج. با غرور بیجا و اغلب با حس برتری و بیاحترامی به دیگران مشخص میشود. 'Vainglorious' به طور خاص بر غرور نسبت به شکوه/دستاوردهای خود فرد تمرکز دارد، در حالی که 'arrogant' اصطلاحی گستردهتر برای نگرش برتربینانه است. یک فرد متکبر ممکن است همیشه لافزن نباشد.
Common. Characterized by an overbearing pride, often accompanied by a sense of superiority and disrespect for others. 'Vainglorious' specifically focuses on pride in one's own glory/achievements, while 'arrogant' is a broader term for a superior attitude. An arrogant person might not always be boastful.