vindictive
vin·dic·tive/vɪnˈdɪk.tɪv/
adjective (صفت)commoncomparative (تفضیلی): more vindictivesuperlative (عالی): most vindictive
صفت — انتقامجو
انتقامجوکینهتوز
دارای تمایل شدیدی به انتقام گرفتن؛ بخشنده نبودن.
Having a strong desire for revenge; unforgiving.
«بعد از جر و بحث، انتقامجو شد.»
“He became vindictive after the argument.”
«او نسبت به دشمنانش برخورد کینهتوز داشت.»
“She showed a vindictive attitude toward her enemies.”
تفاوت با واژههای مشابه
vengeful— کینهتوز
رسمی و قوی. تقریبا مترادف؛ هر دو بر انتقامجویی تاکید دارند.
Formal/strong. Nearly synonymous; both emphasize seeking revenge.
revengeful— تمایل به انتقام داشتن
کمتر رایج؛ معنی مشابه ولی استفاده کمتر.
Less common; similar meaning but less frequent usage.