virtue
اسم — فضیلت
کیفیت یا عادت اخلاقی خوب، مثل صداقت یا مهربانی.
A morally good quality or habit, such as honesty or kindness.
«صداقت فضیلتی است که همه آن را تحسین میکنند.»
“Honesty is a virtue admired by everyone.”
«صبر در زمانهای سخت به عنوان فضیلت شناخته میشود.»
“Patience is considered a virtue in difficult times.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به اصول کلی درست و نادرست اشاره دارد و با فضیلت هممعنی است اما گستردهتر است.
Formal. Refers generally to principles of right and wrong behavior; overlaps with 'virtue' in meaning but is broader.
رایج. بر کیفیت خوب بودن، خصوصاً از نظر اخلاقی تأکید دارد؛ گاهی جایگزین فضیلت است ولی کمتر رسمی است.
Common. Emphasizes the quality of being good, especially morally; can sometimes replace 'virtue' but is less formal.
متضادها
اسم — امتیاز
مزیت یا کیفیت خوب که به کسی یا چیزی کمک میکند موفق یا موثر باشد.
An advantage or good quality that helps someone or something succeed or be effective.
«یکی از مزایای این روش سادگی آن است.»
“One virtue of this method is its simplicity.”
«وقتشناسی او در کارش یک امتیاز بود.»
“Her punctuality was a virtue in her job.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. به عواملی اشاره دارد که موقعیت یا شرایط بهتری میدهند؛ اغلب جایگزین فضیلت به معنی مزیت میشود.
Common. Refers to factors giving a better position or condition; can often replace 'virtue' when meaning an advantage.
رایج. چیزی که خوب یا مفید است؛ گاهی با فضیلت به عنوان ویژگی مثبت جابجا میشود.
Common. Means something that is good or helpful; sometimes interchangeable with 'virtue' as a positive attribute.