abdicate
فعل — سلطنت را واگذار کردن
رسمی و داوطلبانه ترک کردن مقام یا مسئولیتی مانند سلطنت یا حکومت.
To formally give up a high office or position of power, especially a throne.
«سلطان در سال ۱۹۳۶ از تخت سلطنت کنارهگیری کرد.»
“The king abdicated the throne in 1936.”
«او به دلایل شخصی تصمیم گرفت از مقام خود کنارهگیری کند.»
“He decided to abdicate his position for personal reasons.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. در زمینه ترک مقام، استعفا جایگزین abdicate است اما برای مشاغل مختلف به کار میرود و معمولاً برای سلطنت استفاده نمیشود.
Formal. Interchangeable with abdicate in contexts of giving up office or position, but resign is used for a wider range of jobs, not monarchies. 'The king abdicated' fits, 'he resigned from his job' fits but 'he abdicated his job' does not.
غیررسمی. فقط در زمینه ترک کار کاربرد دارد و حالت رسمی و سلطنتی abdicate را ندارد.
Informal. Can replace abdicate only in very casual context of leaving a position, but abdicate implies a formal, often royal, act. 'He quit his job' works, but 'he quit the throne' does not.