afflict
af·flict/əˈflɪkt/
af-to, towardflictstrike, hit
verb (فعل)formalpast (گذشته): afflictedpast participle (مفعولی): afflicted-ing (حال): afflicting3rd (سوم): afflicts
فعل — رنج دادن
رنج دادنآزار رساندن
باعث درد، رنج یا ناراحتی برای کسی یا چیزی شدن.
To cause pain, suffering, or distress to someone or something.
«بیماری بسیاری را رنج داد.»
“The disease afflicted many people.”
«فقر منطقه را به شدت آزار میدهد.»
“Poverty afflicts the region severely.”
تفاوت با واژههای مشابه
torment— عذاب دادن
رسمی. احساس شدید رنج دادن؛ تا حدی قابل تعویض با afflict.
Formal. Stronger sense of causing intense suffering; partially interchangeable with afflict.