afire
صفت — آتش گرفته
در حال سوختن؛ آتش گرفته.
On fire; burning.
«انبار قدیمی پس از برخورد صاعقه آتش گرفته بود.»
“The old barn was afire after the lightning strike.”
«چشمانش از اراده شعلهور بود.»
“His eyes were afire with determination.”
تفاوت با واژههای مشابه
ادبی/شاعرانه. در معنی بسیار شبیه است و اغلب برای چیزهایی که به شدت میسوزند یا به صورت استعاری 'آتش گرفته' از احساسات استفاده میشود. 'The building was ablaze' با 'afire' قابل تعویض است.
Literary/Poetic. Very similar in meaning, often used for things brightly burning or metaphorical 'on fire' with emotion. 'The building was ablaze' is interchangeable with 'afire'.
متداول. اصطلاحی کلیتر برای چیزی که در حال احتراق است. 'Burning wood' صحیح است، اما 'wood afire' بر وضعیت آتش گرفتن تأکید بیشتری دارد.
Common. A more general term for something undergoing combustion. 'Burning wood' works, but 'wood afire' is more emphatic about the state of being on fire.
متضادها
قید — با شعله
در حالت سوختن یا شور و اشتیاق شدید.
In a state of burning or intense passion.
«جمعیت از هیجان شعلهور بود.»
“The crowd was afire with excitement.”
«کلمات شاعر تماشاچیان را به آتش کشید.»
“The poet's words set the audience afire.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به طور خاص به احساس یا شور شدید اشاره دارد، بدون دلالت آتش واقعی. 'He spoke ardently' صحیح است، اما 'He spoke afire' دراماتیکتر است.
Formal. Refers specifically to strong feeling or passion, without the literal fire connotation. 'He spoke ardently' works, but 'He spoke afire' is more dramatic.