verb (فعل)formalpast (گذشته): appeasedpast participle (مفعولی): appeased-ing (حال): appeasing3rd (سوم): appeases
فعل — رضایت داد
رضایت دادآرام کرد
گذشته فعل appease؛ آرام کردن کسی با تسلیم شدن یا برآورده کردن خواسته‌هایش.
Past tense of appease; to make someone less angry or upset by giving in or satisfying demands.
«او جمعیت عصبانی را با سخنرانی آرام کرد.»
“He appeased the angry crowd with a speech.”
«مدیر با دادن افزایش حقوق، کارکنان را راضی کرد.»
“The manager appeased the employees by giving a raise.”
تفاوت با واژه‌های مشابه
pacified— آرام کرد
رسمی. اغلب در زمینه‌های درگیری استفاده می‌شود؛ مشابه است اما ممکن است به آرام کردن گروه‌ها اشاره کند.
Formal. Often used in conflict contexts; similar but may mean calming down groups rather than individuals.