اسم — سازشکار
فردی که سعی میکند با دادن امتیاز یا تسلیم، کسی را آرام یا راضی کند، که اغلب به معنای ضعف یا قربانی کردن اصول است.
A person who tries to pacify or conciliate someone, especially by making concessions, often implying weakness or a sacrifice of principles.
«منتقدان سیاست خارجی نخستوزیر را سازشکارانه دانستند و او را سازشکار خواندند.»
“Critics called the prime minister an appeaser for his foreign policy.”
«او حاضر نشد سازشکار باشد و بر عقایدش ثابت قدم ماند.»
“She refused to be an appeaser and stood firm on her beliefs.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. کسی یا چیزی که آرامش یا سکون به موقعیتی میآورد. میتواند برای افراد به کار رود، اما اغلب برای اشیاء (مانند پستانک نوزاد) استفاده میشود. فاقد مفهوم سیاسی یا استراتژیک 'appeaser' است.
Common. Someone or something that brings peace or calms a situation. Can apply to people, but often used for objects (like a baby's pacifier). Lacks the political or strategic implication of 'appeaser'.