benchmark
اسم — معیار
معیاری برای مقایسه یا ارزیابی عملکرد یا کیفیت چیزها.
A standard or point of reference used for comparison or assessment.
«شرکت برای اندازهگیری کیفیت محصول از آزمونهای معیار استفاده میکند.»
“The company uses benchmark tests to measure product quality.”
«این معیار به ما کمک میکند عملکرد نرمافزارهای مختلف را مقایسه کنیم.»
“This benchmark will help us compare different software performances.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در زمینه معیارهای مقایسه قابل جایگزینی با benchmark است؛ مثلاً 'استانداردهای صنعت' و 'بنچمارکهای صنعت'. در اندازهگیری و کیفیت هم استفاده میشود.
Common. Interchangeable with 'benchmark' in contexts involving criteria for comparison; example: 'industry standards' vs. 'industry benchmarks'. Used also in measurement and quality contexts.
رسمی. برای معیار قابل اندازهگیری به کار میرود و در مکالمات روزمره کمتر دیده میشود، مثلاً 'معیار موفقیت'.
Formal. Used specifically for a measurable standard to judge or compare things; less common in casual contexts. Example: 'a yardstick for success'.
فعل — معیارسنجی کردن
ارزیابی یا اندازهگیری چیزی با مقایسه آن با یک معیار یا استاندارد مشخص.
To measure or evaluate something by comparison with a standard.
«عملکرد خود را با رهبر بازار معیارسنجی کردیم.»
“We benchmarked our performance against the market leader.”
«نرمافزار به صورت مرتب معیارسنجی میشود تا بهبود سرعت تضمین شود.»
“The software is benchmarked regularly to ensure speed improvements.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. در زمینه ارزیابی کیفیت/عملکرد قابل جایگزین است، ولی benchmark تأکید بر مقایسه با استاندارد دارد.
Common. Interchangeable in contexts of assessing quality/performance but 'benchmark' emphasizes comparison to a standard.
رایج. میتواند به جای benchmark به معنای سنجیدن به کار رود اما مفهوم مقایسه با استاندارد را ندارد.
Common. Can replace 'benchmark' meaning to measure something but lacks explicit standard comparison nuance.