beneficence
اسم — نیکوکاری
کیفیت یا حالت انجام نیکی؛ نیکوکاری فعال یا مهربانی؛ صدقه.
The quality or state of doing good; active goodness or kindness; charity.
«پزشکان موظف به اصل نیکوکاری هستند تا به نفع بیمار عمل کنند.»
“Doctors are bound by the principle of beneficence, to act in the patient's best interest.”
«زندگی او با اعمال نیکوکاری و دلسوزی مشخص شد.»
“Her life was characterized by acts of beneficence and compassion.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. کیفیت نیکخواهی؛ مهربانی. اغلب به جای یکدیگر استفاده میشوند، اما beneficence بر انجام فعال تأکید دارد، در حالی که benevolence بیشتر در مورد یک گرایش خوب است. 'نیکخواهی او مورد تحسین بود، و نیکوکاریاش در کمکهای مالیاش مشهود بود.'
Formal. The quality of being well meaning; kindness. Often used interchangeably, but beneficence emphasizes active doing, while benevolence is more about a good disposition. 'His benevolence was admired, and his beneficence was evident in his donations.'
رسمی. تمایل به ترویج رفاه دیگران، که به ویژه با اهدای سخاوتمندانه پول به اهداف نیکوکاری بیان میشود. گستردهتر از beneficence است، زیرا شامل عشق به انسانیت و اعمال خاص میشود. 'بشردوستی او منجر به تأسیس چندین بیمارستان شد.' beneficence جزئی از philanthropy است.
Formal. The desire to promote the welfare of others, expressed especially by the generous donation of money to good causes. Broader than beneficence, as it includes the love of humanity and specific acts. 'His philanthropy led to the establishment of several hospitals.' Beneficence is a component of philanthropy.