noun (اسم)formal
اسم — درخشندگی
درخشندگیهوشنبوغ
درخشش یا هوش فوقالعاده؛ کیفیت یا عملکرد برجسته.
Exceptional brightness or intelligence; brilliance in quality or performance.
«نبوغ او در ریاضی همه را تحت تأثیر قرار داد.»
“Her brilliance in math impressed everyone.”
«درخشندگی الماس خیرهکننده بود.»
“The diamond's brilliance was stunning.”
تفاوت با واژههای مشابه
brightness— درخشندگی
رایج. به نور واقعی یا مجاز اشاره دارد.
Common. Refers to literal or figurative light.
genius— نبوغ
رسمی. بر توانایی ذهنی برجسته تأکید دارد.
Formal. Emphasizes exceptional intellectual ability.