verb (فعل)commonpast (گذشته): crashedpast participle (مفعولی): crashed-ing (حال): crashing3rd (سوم): crashes
فعل — برخورد کردن
برخورد کردنتصادف کردنسقوط کردن
رخ دادن یا ایجاد صدای ناگهانی بلند، شکست یا برخورد.
Happening or producing a sudden loud noise, breaking, or collision.
«موجها به صخرهها برخورد میکردند.»
“The waves were crashing against the rocks.”
«ماشین با صدای بلند به دیوار برخورد کرد.»
“The car crashed into the wall loudly.”
تفاوت با واژههای مشابه
colliding— برخورد کردن
توصیف برخورد دو یا چند جسم، مشابه crashing ولی در صحبت معمولی کمتر شدید است.
Describes two or more objects hitting each other, similar to crashing but more neutral and less forceful in common speech.
smashing— خرد کردن
غیررسمی و بر خرد شدن یا شکستن به قطعات تأکید دارد نه فقط برخورد.
Informal and emphasizes breaking into pieces rather than just collision.