determinative
صفت — تعیینکننده
به منظور تعیین یا فیصله دادن چیزی؛ قاطع.
Serving to determine or settle something; conclusive.
«رأی او در نتیجه تعیینکننده بود.»
“His vote was determinative in the outcome.”
«عامل تعیینکننده تجربه او بود.»
“The determinative factor was her experience.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول. به شدت به معنای رساندن یک تصمیم یا نتیجه به یک جمعبندی واضح است. اغلب برای رویدادها، اقدامات یا لحظاتی که تأثیر قابل توجهی دارند استفاده میشود.
Common. Strongly implies bringing a decision or outcome to a clear conclusion. Often used for events, actions, or moments that have a significant impact.
رسمی. ارائه یک پاسخ یا اثبات نهایی، که جایی برای شک و تردید باقی نمیگذارد. اغلب برای شواهد، استدلالها یا نتایج استفاده میشود.
Formal. Providing a final answer or proof, leaving no room for doubt. Often used for evidence, arguments, or results.
اسم — حرف تعیین
(دستور زبان، زبانشناسی) کلمه یا تکواژی که معنای کلمه دیگری را محدود یا مشخص میکند، مانند حرف تعریف یا اشاره.
(Grammar, Linguistics) A word or morpheme that restricts or specifies the meaning of another word, such as an article or demonstrative.
«'The' در عبارت 'the book' یک حرف تعیین است.»
“'The' is a determinative in the phrase 'the book'.”
«برخی زبانها از پسوندها به عنوان حروف تعیین استفاده میکنند.»
“Some languages use suffixes as determinatives.”
تفاوت با واژههای مشابه
متداول/زبانشناسی. کلمه یا عبارتی که معنای کلمه یا عبارت دیگری را توصیف یا محدود میکند. گستردهتر از 'determinative' است.
Common/linguistics. A word or phrase that describes or limits the meaning of another word or phrase. Broader than 'determinative'.