فعل — بیاعتبار کردن
شهرت یا اعتبار کسی یا چیزی را خراب کردن.
To harm the good reputation of someone or something.
«رسوایی باعث بیاعتبار شدن آن سیاستمدار شد.»
“The scandal discredited the politician.”
«او تلاش کرد تا شهادت شاهد را بیاعتبار کند.»
“He tried to discredit the witness's testimony.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. برای آسیب زدن به شهرت کسی با گفتههای دروغ به کار میرود. برای اشیاء کمتر کاربرد دارد.
Formal. Used to describe damaging someone's reputation through false statements. 'Defame a person' works, but less suitable for inanimate things.
رسمی. روی کوچک شمردن و بیاحترامی تمرکز دارد. وقتی قصد تحقیر باشد، جایگزین خوبی است.
Formal. Focuses on belittling or undervaluing; can replace 'discredit' when emphasizing disrespect. 'Disparage someone's efforts' is common.
اسم — بیاعتباری
از دست دادن احترام، اعتماد یا اطمینان به کسی یا چیزی.
Loss of respect, trust, or confidence in someone or something.
«شرکت بعد از کلاهبرداری دچار بیاعتباری شد.»
“The company suffered discredit after the fraud.”
«بیاعتباری او پیدا کردن مشتری جدید را سخت کرد.»
“His discredit made it hard to find new clients.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به شهرت بد اشاره دارد. وقتی روی بدنامی تاکید باشد جایگزین مناسبی است.
Formal. Refers to a bad reputation generally; can replace 'discredit' as a noun when emphasizing notoriety rather than specific acts.
رسمی. اشاره به شرم و از دست دادن احترام دارد. در زمینههای اخلاقی جدی مشابه است.
Formal. Suggests shame or loss of honor; can be used similarly to 'discredit' in serious moral contexts.