disobeying
dis·o·bey·ing/ˌdɪsəˈbeɪɪŋ/
dis-negationobeyto follow rules or commands-ingpresent participle
verb (فعل)commonpast (گذشته): disobeyedpast participle (مفعولی): disobeyed-ing (حال): disobeying3rd (سوم): disobeys
فعل — نافرمانی کردن
نافرمانی کردنسرپیچی کردن
نپذیرفتن یا پیروی نکردن از قوانین یا دستورات
failing to follow rules or commands
«کودک از دستورهای معلم سرپیچی میکرد.»
“The child was disobeying the teacher's instructions.”
«نافرمانی از قوانین میتواند منجر به تنبیه شود.»
“Disobeying the rules can lead to punishment.”