east
اسم — شرق
یکی از چهار جهت اصلی قطبنما، معمولاً در سمت راست شمال، جایی که خورشید طلوع میکند.
One of the four main cardinal points of the compass, usually to the right of north, where the sun rises.
«خورشید از شرق طلوع میکند.»
“The sun rises in the east.”
«ما به سمت شرق رانندگی کردیم.»
“We drove towards the east.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی/ادبی. اصطلاحی قدیمیتر یا شاعرانهتر برای شرق، به ویژه هنگام اشاره به مناطق فرهنگی آسیا. در زمینه جهتیابی روزمره کمتر استفاده میشود.
Formal/Literary. An older or more poetic term for the East, especially when referring to the cultural regions of Asia. 'The sun rises in the orient.' Rarely used in everyday directional context.
به خود رویداد اشاره دارد، نه جهت. گاهی اوقات به صورت مجازی برای نشان دادن جهتی که چیزی از آن سرچشمه میگیرد، مشابه شرق، استفاده میشود. برای جهت ساده قابل تعویض نیست.
Refers to the event itself, not the direction. Can sometimes be used figuratively to indicate the direction from which something originates, similar to the East. Not directly interchangeable for simple direction.
متضادها
صفت — شرقی
واقع در شرق، رو به شرق، یا در حال حرکت به سمت شرق.
Situated in, facing, or moving towards the east.
«باد شرقی سرد بود.»
“The east wind was cold.”
«آنها در سمت شرقی شهر زندگی میکنند.»
“They live on the east side of the city.”
متضادها
قید — به سمت شرق
به سمت شرق.
Towards the east.
«پرندگان برای زمستان به سمت شرق پرواز کردند.»
“The birds flew east for the winter.”
«دو مایل دقیقاً به سمت شرق راه بروید.»
“Walk due east for two miles.”