فعل — رخ میدهد
بعد از چیزی یا در نتیجه آن اتفاق میافتد یا روی میدهد (سوم شخص مفرد زمان حال فعل ensue).
Happens or occurs afterward or as a result of something (third person singular present tense of ensue).
«وقتی زنگ میخورد، معمولاً هجوم به دنبال آن میآید.»
“When the bell rings, a stampede usually ensues.”
«اگر اقدامات احتیاطی لازم انجام نشود، اغلب فاجعه رخ میدهد.»
“If proper precautions are not taken, disaster often ensues.”
تفاوت با واژههای مشابه
رایج. مستقیماً قابل تعویض است، به ویژه وقتی رویدادها به ترتیب اتفاق میافتند. 'سکوت به دنبال طوفان میآید' شبیه به 'سکوت متعاقب طوفان است'.
Common. Directly interchangeable, especially when events happen in sequence. 'Silence follows the storm' is similar to 'Silence ensues the storm'.
رایج. دلالت بر علت و معلول مستقیم دارد. اغلب با 'from' یا 'in' استفاده میشود. 'هرج و مرج از برنامهریزی ضعیف نتیجه میدهد' شبیه به 'هرج و مرج از برنامهریزی ضعیف متعاقب است'.
Common. Implies a direct cause-and-effect. Often used with 'from' or 'in'. 'Chaos results from poor planning' is similar to 'Chaos ensues from poor planning'.