inglorious
صفت — ناشکوه
بدون شهرت یا افتخار؛ شرمآور یا ننگآور.
Not bringing fame or honor; shameful or dishonorable.
«ارتش شکست ننگآوری خورد.»
“The army suffered an inglorious defeat.”
«او زندگی بیافتخاری دور از توجه داشت.»
“He lived an inglorious life away from the spotlight.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به معنای نقض اخلاق یا اصول تاکید میکند، مثلاً «یک عمل بیاحترامیکننده». همیشه قابل جایگزینی با inglorious نیست.
Formal. Close in meaning but emphasizes breach of moral or ethical code, e.g. 'a dishonorable act'. Not always interchangeable with 'inglorious'.
رسمی/ادبی. تاکید بر رسوایی یا ننگ عمومی قویتر از inglorious، مثلاً «شکست خوارکننده». معمولاً در زمینههای شرمندگی قابل جایگزینی است.
Formal/literary. Emphasizes public shame or disgrace stronger than 'inglorious', e.g. 'an ignominious defeat'. Generally interchangeable in contexts of shame.