penance
اسم — توبه
عمل اختیاری برای جبران گناه یا خطا، بهویژه در زمینه مذهبی.
Voluntary act of self-punishment or devotion to show repentance for sin or wrongdoing, especially in a religious context.
«او برای طلب بخشش گناهانش عبادت توبهای انجام داد.»
“He performed penance to seek forgiveness for his sins.”
«راهب با روزه و دعا به انجام کفاره میپردازد.»
“The monk practices penance by fasting and prayer.”
تفاوت با واژههای مشابه
رسمی. به طور کلی به جبران گناه یا اشتباه اشاره دارد که میتواند در بحثهای مذهبی جایگزین penance شود.
Formal. Refers broadly to making amends for wrongdoing, often in religious or moral contexts. It can replace 'penance' in many religious discussions.
رسمی/مذهبی. بیشتر بر شرمندگی و تاسف واقعی تاکید دارد نه الزام به مجازات خود، پس کاملا قابل تعویض با penance نیست.
Formal/religious. Emphasizes sincere regret and remorse rather than acts of self-punishment, so not fully interchangeable with 'penance'. Often precedes or accompanies penance.