در حال آمادهسازی واژه...
در حال آمادهسازی واژه...
گذشته فعل punctuate: نشانهگذاری در متن؛ قطع کردن یا رخ دادن به فواصل معین.
Past tense of 'punctuate': to insert punctuation marks into text; to interrupt or occur at intervals.
«سخنرانی با تشویق قطع میشد.»
“The speech was punctuated by applause.”
«او متن را با دقت نشانهگذاری کرد.»
اصطلاح کلی برای چیزی که با فواصل قطع شده؛ خاص نشانهگذاری نیست.
General term for something being broken up by intervals; not specific to punctuation.