ruling

rul·ing/ˈruːlɪŋ/

1noun (اسم)commonplural (جمع): rulings

اسم — حکم

حکمتصمیم قضایی

تصمیم رسمی یا حکم، مخصوصاً توسط دادگاه.

An official decision or judgment, especially by a court.

«قاضی در این پرونده حکمی صادر کرد.»

“The judge made a ruling in the case.”

«حکم روی بسیاری از افراد تأثیر گذاشت.»

“The ruling affected many people.”

تفاوت با واژه‌های مشابه

decision— تصمیم

رایج و اصطلاح کلی برای نتیجه‌گیری.

Common and general term for a conclusion made.

judgment— حکم

اصطلاح رسمی حقوقی؛ اغلب قابل جایگزین ruling است.

Formal legal term; often interchangeable with ruling.

2adjective (صفت)commoncomparative (تفضیلی): more rulingsuperlative (عالی): most ruling

حاکممسلط

دارای کنترل یا قدرت بر چیزی.

Having control or authority over something.

«حزب حاکم انتخابات را برد.»

“The ruling party won the election.”

«او متعلق به طبقه حاکم است.»

“She belongs to the ruling class.”

تفاوت با واژه‌های مشابه

dominant— غالب

صفت رایج به معنی داشتن کنترل یا نفوذ.

Common adjective meaning having control or influence.

prevalent— رایج

به معنی وجود گسترده است؛ کمتر به معنی قدرت است.

Means widely existing; less about authority than 'ruling'.

متضادها