second person
sec·ond per·son/ˈsɛkənd ˈpɜrsən/
noun (اسم)formal
اسم — شخص دوم دستوری
شخص دوم دستوری
شخص دستوری که برای اشاره به مخاطب یا کسانی که با آنها صحبت میشود بهکار میرود، معمولاً «تو» یا «شما».
The grammatical person used to refer to the one or ones being addressed, typically using 'you'.
«داستان به صورت شخص دوم روایت شده است.»
“The story is told in the second person.”
«در شخص دوم، راوی به «تو» خطاب میکند.»
“In second person, the narrator addresses 'you'.”