verb (فعل)archaicpast (گذشته): spittenpast participle (مفعولی): spitten-ing (حال): spitting3rd (سوم): spits
فعل — تف کرده
تف کردهآب دهان انداخته
گذشته با وجه معلوم یا صفت مفعولی لهجهای یا کهن فعل 'spit'، به معنی بیرون انداختن آب دهان.
Dialect or archaic past participle of 'spit', meaning having expelled saliva from the mouth.
«کنار جاده جایی بود که کسی آب دهان انداخته بود.»
“He had a patch of spitten ground near the road.”
«متن قدیمی از spitten برای توصیف این عمل استفاده میکرد.»
“The old text used 'spitten' to describe the action.”
تفاوت با واژههای مشابه
spat— تف کرده
صفت مفعولی استاندارد 'spit'؛ spitten لهجهای یا کهنه و کمتر به کار میرود.
Standard past participle of 'spit'; 'spitten' is archaic or dialectal form rarely used now.