uncomplaining
un·com·plain·ing/ʌnkəmˈpleɪnɪŋ/
un-notcomplainingexpressing dissatisfaction
adjective (صفت)common
صفت — بیاعتراض
بیاعتراضتحملکننده
بدون اعتراض یا شکایت؛ پذیرفتن وضعیت بدون ناراحتی.
Not expressing complaints; accepting a situation without protest.
«او با وجود کار سخت، بیاعتراض بود.»
“She was uncomplaining despite the hard work.”
«رفتار بیاعتراض او همه را تحت تأثیر قرار داد.»
“His uncomplaining attitude impressed everyone.”
تفاوت با واژههای مشابه
patient— صبور
رایج. وقتی کسی آرام سختی را تحمل میکند جایگزین است.
Common. Interchangeable when someone calmly endures hardship without complaint.